WYSTARCZY BYĆ
Spróbuj zatrzymać moje superauto.
Tylko kompletny głupiec chciałby go zatrzymać.
Głupiec? Mumbly, wracaj.
I pospiesz się.
Trwająca cały weekend śnieżyca była jedną z największych...
w historii miasta.
Mieszkańcy Środkowego Zachodu mieli pecha, bo gdy odkopali swe domy,
rozpętała się kolejna zadymka, a następna zbliża się od zachodu.
Mieliśmy jednak wielkie szczęście. Zawsze gdy pada...
- Przyszli twoi przyjaciele. - Przyjaciele? Ja nie mam przyjaciół.
Wielki Ptaku, chcemy zobaczyć, jak prowadzisz samochód.
Trochę za późno, prawda?
Dzień dobry, Louise.
On nie żyje, Chance.
Staruszek umarł.
Rozumiem.
Nie oddychał...
i był zimny jak ryba.
Dotknęłam go, żeby sprawdzić.
Chance?
Potem...
nakryłam go. Naciągnęłam mu prześcieradło na głowę.
Boże!
Co za poranek.
Tak, Louise. Chyba spadnie śnieg.
Widziałaś ogród?
- Zaraz spadnie śnieg... - Do licha.
Tylko tyle masz do powiedzenia?
Staruszek leży tam martwy jak głaz,
a tobie jest wszystko jedno.
Boże, Chance...
Przepraszam, że tak krzyczałam.
Sama nie wiem, czego oczekiwałam.
Zrobię śniadanie.
Tak, proszę. Jestem bardzo głodny, Louise.
Zrobię ci jajka.
Na podwórzu jest wiele zwierząt. Chcecie iść z kogutem i zobaczyć je?
"Poranek z materacem Posturepedic"
Widać, że dobrze się czujesz. Materac Posturepedic zaprojektowano...
przy współpracy ortopedów właśnie po to, by rano nie czuć bólu pleców...
od spania na zbyt miękkich materacach.
"Poranek z materacem Posturepedic"
- Zostań w cieniu, Alvin. - Tak, proszę pani.
Nie pozwolę trzymać koni w słońcu. Słyszysz?
- Zostań na koźle. - Tak, proszę pani.
- Nie zdejmuj cylindra i rękawiczek. - Tak.
- I nie rozpinaj płaszcza. - Tak, proszę pani.
Tak, proszę pani.
Prawdziwy dziś z ciebie dżentelmen.
Idę, Chance.
Tak.
Będziesz kogoś potrzebował.
Musisz znaleźć sobie kobietę, Chance.
Najlepsza byłaby jakaś starsza pani.
Młoda nie będzie mieć z ciebie pożytku.
Masz za małego.
Zawsze będziesz chłopcem, prawda?
Do widzenia, Chance.
Do widzenia, Louise.
- Oprowadzisz mnie? - Z przyjemnością.
Sejf jest w sypialni pana Jenningsa. To będzie pierwszy przystanek.
On i mój ojciec jeździli razem jeszcze w latach 30.
Zanim się urodziłem.
Słyszysz?
To nowy samochód.
Dziś rano prezydent spotkał się w Gabinecie Owalnym...
z zagranicznymi dyplomatami i studentami z Republiki Chińskiej.
Ofiarował im statuetkę amerykańskiego orła,
symbol pokoju i wolności na całym świecie.
Prezydent gorąco poparł wymianę handlową...
Witam.
Wydawało się nam, że coś słyszymy.
Jestem Thomas Franklin.
Witaj, Thomas. Jestem Chance, ogrodnik.
- Ogrodnik? - Tak.
Tak, oczywiście.
Panie Chance, to pani Hayes.
Miło mi pana poznać, panie Chance.
Tak.
Jesteśmy z firmy Franklin, Jennings i Roberts.
Zajmujemy się tą posiadłością.
Tak, Thomas, rozumiem.
Czeka pan na kogoś? Jest pan umówiony?
Tak. Louise przyniesie mi obiad.
Mówiąc poważnie, panie Chance, co pan tu robi?
Mieszkam.
Nie ma wzmianki o ogrodniku.
Według naszych danych nikt nie był tu zatrudniony od roku 1933.
Z wyjątkiem pana Joego Saraciniego,
murarza, który naprawiał mur.
Był tu dwa i pół dnia w roku 1952.
Tak, pamiętam Joego.
Był gruby, miał krótkie włosy...
i pokazał mi obrazki z takiej śmiesznej książeczki.
- Obrazki? - Tak.
Mężczyzn i kobiet.
Od jak dawna pan tu mieszka, panie Chance?
Odkąd pamiętam.
Od dziecka pracowałem w tym ogrodzie.
Więc naprawdę jest pan ogrodnikiem?
To moje róże.
Będzie nam potrzebny dowód, że pan tu mieszka.
Macie mnie. Przecież jestem tu.
Tutaj Joe naprawił mur.
Jest pan krewnym zmarłego?
Nie sądzę.
Ładny samochód. Jeździ nim pan, panie Chance?
Nigdy nie jechałem automobilem.
Nie jechał pan samochodem?
Nie.
Nie wolno było mi wychodzić z domu.
Mówcie na mnie Ray, mówcie na mnie Jay...
Kiedyś słuchałem radia.
Potem staruszek zaczął dawać mi telewizory.
Ten ma pilota.
Może jest tu gdzieś inna maszyna do gumy.
Widzicie? To moje łóżko.
To moja łazienka.
To moja umywalka.
Mój sedes.
Moja wanna.
Moja szafa.
Ma pan bardzo elegancką garderobę.
Tak.
Wolno mi chodzić na strych i wkładać ubrania staruszka.
- Pasują na mnie, prawda? - Tak.
Zdumiewające, że ta moda znów wróciła.
Dlaczego to łóżko tak stoi?
Lubię spać z głową skierowaną na północ.
Lepiej wtedy śpię.
Tak, słyszałem o tym. Może nam pan pokazać jakiś dokument z adresem?
Ale ono jest skierowane na zachód.
- Co jest skierowane na zachód? - Łóżko.
Rozumiem.
Panie Chance, chciałbym wiedzieć, jakie roszczenia...
zamierza pan wysunąć wobec posiadłości zmarłego.
Ogród jest zadbany, Thomas.
Nie mam roszczeń.
Rozumiem. Zechce pan podpisać takie oświadczenie?
Nie umiem się podpisać, Thomas.
Znakomicie, panie Chance, nie pozostaje mi nic innego jak poinformować pana,
że ten dom jest obecnie zamknięty.
Jeśli rzeczywiście pan tu mieszkał, nie ma pan prawa pozostać.
Musi pan wyprowadzić się do jutra, do południa.
Nie rozumiem "wyprowadzić się".
Proszę się ze mną skontaktować osobiście lub przez prawnika,
jeśli zmieni pan zdanie w sprawie podpisania oświadczenia.
Chodź, Sally, zjemy coś.
A karty medyczne?
Może pan podać nam nazwisko swojego lekarza albo dentysty?
Nie mam lekarza ani dentysty.
Rozumiem.
Do widzenia, panie Chance.
Do widzenia, Sally. Do widzenia, Thomas.
Codziennie robisz coś nowego "i codziennie potrzebujesz" Washington Post.
Przepraszam, że przeszkadzam w takiej chwili, ale czy była pani blisko z Maxem?
Żartuje pan? Byliśmy nierozłączni.
Kolano biegacza i wysypka...
Jest łokieć tenisisty, kolano biegacza i wysypka...
I jaka wysypka?
Przykro mi. Przychodzi mi do głowy tylko wysypka przy odrze.
Jim miał potrójne złamanie kręgosłupa, pękniętą czaszkę...
i połamane żebra. Ma porażenie kończyn dolnych.
Po roku spędzonym w szpitalu wrócił na studia,
zdobył tytuł magistra i z nadzieją patrzy w przyszłość.
Miewam napady depresji,
przychodzą nagle, przeważnie w nocy.
Przepraszam.
Jestem głodny. Czy mogłaby pani dać mi obiad?
Najpiękniejsze dziewczyny.
Zapraszam do środka. Najpiękniejsze dziewczyny.
Przepraszam.
Czy wiedzą panowie, gdzie znajdę ogród, w którym mógłbym pracować?
Ogród? A co uprawiasz?
W zimie jest wiele pracy.
Powinienem zasiać nasiona na wiosnę i spulchnić glebę.
Bzdury!
Kto cię tu przysłał?
Przysłał cię ten tchórz Raphael?
Nie.
Thomas Franklin powiedział mi, że muszę opuścić dom staruszka.
- On nie żyje. - Akurat.
Powiedz temu dupkowi, że jeśli chce mi coś powiedzieć,
niech sam przyjdzie.
Jasne?
To pilot od telewizora.
Co tam masz?
Spadaj, białasie, zanim potnę ci tyłek.
Jeśli spotkam Raphaela, przekażę mu pańską wiadomość.
- Zrób to. - Do widzenia.
Przepraszam. To drzewo jest bardzo chore. Wymaga leczenia.
Tak jest. Zaraz to zgłoszę.
Dziękuję.
- Do widzenia panu. - Do widzenia.
Zgłaszam meldunek.
- Przepraszam, nie zauważyłem pana. - Nie mogę się ruszyć. Noga.
To okropne. Mam nadzieję, że nie jest pan poważnie ranny.
Nie jestem poważnie ranny, ale boli mnie noga.
- Może pan chodzić? Nie jest złamana? - Chyba nie.
- Wezwę karetkę. - Spojrzę na to, pozwoli pan?
- Nie, ja sam wolałbym popatrzeć. - Co się stało?
Boże, pańska noga!
Tak.
Trzeba ją zbadać. Możemy zawieźć pana do szpitala.
- Nie ma potrzeby. - Powinien to zobaczyć lekarz.
Nalegam. Zawieziemy pana do szpitala.
Przykro mi, pani Rand. Nie zauważyłem tego pana.
- To niczyja wina, Davidzie. - Dziękuję pani.
Nigdy jeszcze nie jechałem automobilem.
Zapewniam pana, że David prowadzi bardzo ostrożnie.
- Rozumiem. - Znakomicie.
Takie sytuacje są bardzo stresujące.
Wszyscy robią tyle rwetesu wokół drobnego wypadku.
Czy noga mniej boli?
Nie.
Rozumiem.
To jak telewizja, tylko widać znacznie dalej.
Może pojedzie pan do nas do domu i tam się panem zajmiemy?
Do domu?
Mój mąż jest ciężko chory. Są u nas pielęgniarki i lekarz.
Szpitale bywają takie bezosobowe.
- Zgadzam się. - Świetnie.
To oszczędzi nam zbytecznego zamieszania i będzie dla pana znacznie przyjemniejsze.
Jedziemy prosto do domu.
Jeffery, zadzwoń i powiedz, że zaraz będziemy.
Tak jest, proszę pani.
Ma pan ochotę na drinka?
Tak, proszę. Bardzo chce mi się pić.
Dziękuję. Czy mogę pooglądać telewizję?
Tak, oczywiście.
A teraz gwóźdź programu...
Mogę zapytać, jak pan się nazywa?
Chance.
Chance?
Chance, ogrodnik.
Chauncey O'Grodnik? Pan Chauncey O'Grodnik.
Jest pan krewnym Basila i Perdity O'Grodników?
Nie, nie jestem krewnym Basila i Perdity.
To cudowna para.
Mój mąż i ja przyjaźnimy się z nimi.
Często odwiedzamy ich na wyspie.
Dziękuję.
Zgubił pan coś?
Tak, zgubiłem pilota.
Używam go do zmieniania kanałów.
Przykro mi.
Nie prowadzilibyście samochodu bez lusterka wstecznego,
a przecież niektórzy nadal jeżdżą bez antyradaru.
Gdy odpakowano pałeczki, którymi mieli jeść goście z Chin,
ukazał się wyraźny napis "Wyprodukowano na Tajwanie".
Wiem, że powinno się śledzić najnowsze wydarzenia,
ale jest ich tyle, że trudno nadążyć.
Póki nie rozłożono pałeczek na stole. Gdyby Chińczycy poczuli się obrażeni...
Dobry wieczór pani.
Wilson, zawieź pana O'Grodnika do apartamentu gościnnego.
Tak, proszę pani.
Zobaczymy się po badaniu doktora Allenby'ego.
Tak. Dziękuję.
Nigdy jeszcze nie byłem w czymś takim.
To pana Randa. Potrzebuje wózka, odkąd choruje.
Rozumiem.
Jest tu telewizor?
Nie. Ale pan Rand ma jeden z napędem elektrycznym.
Dzięki temu porusza się samodzielnie.
Jak długo tu będziemy?
Jak długo?
Nie wiem. Zobaczymy, co powie lekarz.
Widziałem w telewizji, jak to się robi.
Nie będzie boleć.
Bolało.
Kość nie jest chyba uszkodzona, ale dla pewności zrobimy prześwietlenie.
Prześwietlenie?
Panie O'Grodnik, chciałbym zapytać pana o coś wprost.
- Wprost? - Tak.
Czy zamierza pan wysunąć jakieś roszczenia wobec państwa Randów?
Roszczenia.
O to samo pytał mnie Thomas.
Thomas? Może pan już podciągnąć spodnie.
Kim jest Thomas?
Thomas Franklin. Jest prawnikiem.
- Prawnikiem? - Tak.
Więc zamierza pan załatwić tę sprawę przez swoich prawników?
Roszczenia są zbyteczne.
Nie wiem nawet, jak wyglądają.
A niech to.
Przyznaję, że mnie pan zaskoczył.
Dziękuję.
Teraz musimy tylko uważać na niewielki krwotok,
który nie jest poważny, ale później mógłby sprawić kłopoty.
Panie O'Grodnik,
czy mógłby pan zostać tu dzień albo dwa,
żebyśmy mogli tego przypilnować?
Tak, mógłbym tu zostać.
- Czy w tym domu jest ogród? - Tak, wiele ogrodów.
To dobrze.
Proszę nie obciążać tej nogi, panie O'Grodnik.
Panie Wilson, po rozpakowaniu proszę zawieźć pana O'Grodnika na prześwietlenie.
- Tak, panie doktorze. - Dziękuję.
Widzieliście kiedyś w telewizji, jak zawodnicy piją to podczas meczu?
Pytaliście, dlaczego?
Tęsknię do ciebie, kiedy wychodzę. Jak się czujesz?
Nie boli cię głowa?
Nie, to był całkiem dobry dzień.
- Lepszy niż twój, o ile wiem. - Słyszałeś już?
Nie mogę wprawdzie się poruszać, ale...
Przykro mi, że cię to spotkało.
To nic takiego. Wygląda gorzej, niż było w rzeczywistości.
A pan O'Grodnik to bardzo rozsądny człowiek.
Rozsądny...
Chciałbym dla odmiany poznać kogoś rozsądnego.
Może zaprosisz tego Robinsona na kolację?
O'Grodnika. Ross O'Grodnik.
O'Grodnik.
Myślisz, że masz siłę na zjedzenie kolacji, Ben?
Constance, na kolację chcę świeżej krwi.
Dobrze, proszę pana.
Każę im wszystko przygotować.
Boże, Eve, zamarzniesz tu.
Nie, ja...
Chciałam odetchnąć świeżym powietrzem.
Jak się czuje pan O'Grodnik?
To chyba nic poważnego.
Ale kontuzja jest rozległa i chciałbym go poobserwować,
więc zaproponowałem, żeby został tu parę dni.
Tutaj?
Pan O'Grodnik ma tu zostać? Dlaczego? Czy to konieczne?
Niekonieczne, ale pomocne.
Nie martw się, to może być miła odmiana.
On jest inny, prawda?
Jest bardzo...
uczuciowy.
Możliwe.
Chociaż odkryłem w nim spore poczucie humoru.
To bardzo mały pokój.
Tak, proszę pana. To prawda. Najmniejszy pokój w całym domu.
To prawda.
Witam w szpitalu imienia Randa.
- Dziękuję. - Pomogę panu dojść do stołu, panie O'Grodnik.
Dziękuję.
Dobrze się tu czuję.
To tlen.
Kiedy zachorowałem,
kazałem oszklić cały ten pokój,
żeby można było pompować tu tlen.
To polepsza mi nastrój.
Musi pan być bardzo chory.
Anemia aplastyczna.
Szpik kostny produkuje zbyt mało czerwonych krwinek.
Nic nie mogą na to poradzić.
Umieją tylko łagodzić cierpienie.
Przedłużają mi życie terapią sterydową...
i transfuzjami.
Ale krew mi się gotuje,
kiedy pomyślę,
że przeważnie...
ta choroba atakuje ludzi młodych.
Starzeję się,
a mam umrzeć na chorobę młodych.
Nigdy nie widziałem czegoś takiego w telewizji.
Proszę nie wstawać, panie O'Grodnik.
Zostanie pan oczywiście na kolacji.
Tak. Dziękuję.
Jestem bardzo głodny.
Ja też, mój chłopcze.
Ja też.
Zna pan Raphaela?
Nie, chyba nie.
Mam dla niego wiadomość.
Tak?
Niski czarny mężczyzna przekazał mi wiadomość dla Raphaela.
Nie sądzę, żebym go znał, panie O'Grodnik. A teraz proszę...
leżeć.
Czy mamy kogoś zawiadomić?
Nie.
Staruszek umarł, a Louise odeszła.
Bardzo mi przykro.
Mam nadzieję, że kontuzja nie przeszkodzi panu w obowiązkach.
Potrzebuje pan sekretarki?
Nie, dziękuję.
Mój dom został zamknięty.
To znaczy pańska firma?
Tak.
Zamknięta przez prawników.
A nie mówiłem? Właśnie o to mi chodzi.
Biznesmen jest dziś na łasce prawników.
Obawiam się, że to dotyczy wszystkich.
Jak tak dalej pójdzie, zawód lekarza...
zostanie prawnie zakazany.
Tak. Prawnie zakazany.
Cholerna szkoda.
Jakie ma pan plany, panie O'Grodnik?
Mogę mówić do ciebie Chauncey?
Może być Chauncey.
Więc jakie masz plany, Chauncey?
Chciałbym pracować w twoim ogrodzie.
Rozumiem to doskonale. Cudownie jest...
spędzać czas wśród drzew i kwiatów.
Nigdy tego specjalnie nie lubiłem.
Jestem bardzo dobrym ogrodnikiem.
To taki przyjemny sposób na zapomnienie o kłopotach.
Czy każdy biznesmen nie jest ogrodnikiem?
Przecież...
pracuje na...
kamienistej glebie,
by przynosiła plon...
dzięki wysiłkowi jego rąk.
Nawadnia ją...
własnym potem.
Stwarza coś wartościowego dla swej rodziny...
i dla społeczeństwa.
Tak, Chauncey, przedsiębiorczy biznesmen...
jest robotnikiem w winnicy.
Doskonale cię rozumiem.
Ogród, który opuściłem, był takim właśnie miejscem.
Nie mam go już. Wszystko, co mi zostało,
to pokój na górze.
Nie tak prędko, Chauncey.
Masz zdrowie.
Na litość boską, nie pozwól, żeby ci dranie cię pokonali. Musisz walczyć.
Nie chcę więcej słyszeć o pokoju na górze.
Ja tam niedługo idę, niestety.
To bardzo miły pokój, Ben.
Na pewno. Tak w każdym razie mówią.
Wiesz,
tysiące biznesmenów, małych i wielkich,
są w podobnej sytuacji.
Zastanawiam się...
nad tą sprawą od jakiegoś czasu.
Długo już gnębią ich...
wysokie podatki, inflacja...
i wszelkie niesprawiedliwości.
A przecież są naszą najsilniejszą obroną przed zagrożeniami...
podstawowych wolności...
oraz dobrobytu klasy średniej.
Rozważam założenie funduszu wsparcia finansowego.
Czy miałbyś jakieś pomysły w tej sprawie?
Nie, Ben.
Niechętnie mówisz, co?
Rozumiem to.
Kiedy mężczyzna stracił wszystko,
gniew na chwilę przyćmiewa rozsądek.
Ale zastanów się nad tym pomysłem.
Nawadniaj go.
Nawoź.
Tak zrobię, Ben.
Jestem pewien, że za kilka dni wykiełkują jakieś pomysły.
Tak zrobię, Ben.
Przepraszam pana.
Myślałem, że znowu będzie pan żartował z windy.
Przepraszam.
Winda.
Tak, proszę pana.
Winda.
Chciałam tylko powiedzieć, że bardzo się cieszę,
że zostajesz u nas i bardzo mi przykro z powodu twojej nogi.
Dziękuję, Eve.
Dzięki tobie Benowi bardzo poprawił się dziś nastrój, wiesz?
Bardzo cię polubił.
Ben jest bardzo chory, Eve. Widziałem to już.
Wiem.
Przypomina mi mojego staruszka.
Naprawdę?
Czy kiedy Ben umrze, odejdziesz i zamkniesz dom?
Raczej nie.
Dobranoc, Eve.
Dobranoc, Chauncey.
- Witam, panie Perkins. - Witam, panie Riff.
- Miło mi. - Dziękuję.
Mamy dziś dodatkowego gościa, pana Chaunceya O'Grodnika.
Rozumiem. Centrum komunikacyjne mamy założyć tam gdzie zawsze?
- Oczywiście. - Dobrze, bierzmy się do pracy.
Życzy pan sobie samochód?
Tak, życzę sobie samochód.
Proszę bardzo.
Dziękuję.
Proszę przysłać siódemkę.
Chauncey, tu jesteś. Jednak chodzisz?
Noga już wydobrzała, Robercie.
Wstydź się. Sam to osądzę.
Proszę, usiądź w fotelu.
Słowo daję, że z tobą i Benjaminem mam pełne ręce roboty.
Wygląda lepiej. Opuchlizna wyraźnie się zmniejszyła.
Pańska limuzyna.
Świetnie. Dziękuję.
Jedziesz dokądś?
Nie.
Prezydent zgodził się zastąpić Bena na zjeździe.
Miły gest. Niedługo powinni tu być.
Wiem, że prezydent przyjedzie.
- Wiesz, tak? - Tak.
Ben chciałby przedstawić mnie prezydentowi.
- Chciałby, tak? - Tak.
Skąd będę wiedział, że jest 10:00?
Teraz jest 9:10.
A jeśli nie zobaczysz zegara,
ktoś na pewno poda ci czas.
Rozumiem.
Będę chodził.
Chodził? Tak, jasne. Chodził.
- Spotykasz się z prezydentem, prawda? - Tak.
Widziałem go w telewizji.
To dokładny zegar, proszę pana.
Jest 10:00.
Dziękuję, Jim.
Pani Aubrey, prezydent jedzie.
- Od rana na nogach, co? - Lubię chodzić, Ben.
To dobra wiadomość.
Wyglądasz dziś znacznie lepiej.
To makijaż.
Poprosiłem siostrę Teresę, żeby poprawiła mi wygląd.
Nie chciałem, żeby prezydent pomyślał, że umrę w czasie rozmowy z nim.
Rozumiem.
Nikt nie lubi umierających.
Bo nikt nie wie, czym jest śmierć.
Ty jesteś chyba wyjątkiem.
To jedna z rzeczy, które w tobie podziwiam. Twoja niezachwiana równowaga.
Wydajesz się być absolutnie spokojny.
Dziękuję, Ben.
Siostra Teresa dobrze się spisała.
Panie Rand, prezydent przyjechał.
Wprowadź go do biblioteki. Będziemy tam za parę minut.
Stary zwyczaj, który pasuje do władzy: niech czekają.
Nie, Arthurze.
Ależ proszę pana...
Podejmę prezydenta...
na stojąco.
Idziemy?
To bardzo dobry pomysł.
Kiedy byłem młodszy, myślałem o funkcji publicznej.
Ale stwierdziłem,
że będę bardziej pożyteczny jako osoba prywatna.
Oczywiście, mój...
majątek dał mi znaczne wpływy.
Ale wierz mi, starałem się...
nie nadużywać tej władzy.
To niezwykle ważne, by nie być...
ślepym na potrzeby naszego rządu,
choćby pokusa była bardzo silna.
Nazwano mnie szarą eminencją,
ale starałem się...
wsłuchiwać w głos ludu.
I pozostałem wierny sobie.
To najważniejsze.
- Dzień dobry, panie Rand. - Dzień dobry, panowie.
Gdzie on jest, do cholery?
Panie prezydencie.
Ben.
Miło cię widzieć. Wyglądasz wspaniale.
Dziękuję, panie prezydencie.
Twoja wizyta poprawia mi nastrój.
Stęskniłem się za tobą, przyjacielu.
Usiądź. Daj odpocząć nogom.
Witam, panie prezydencie.
Witam.
Przedstawiam ci mojego bliskiego przyjaciela, pana Chaunceya O'Grodnika.
W telewizji wydaje się pan znacznie niższy.
Uprzedzam cię, że Chauncey waży słowa.
Naprawdę?
Cenię sobie szczerą rozmowę, panie O'Grodnik.
- Zechce pan usiąść? - Tak.
- Ben, czy moje przemówienie o szansie... - Słucham?
- Czy uważasz, że przemówienie o szansie... - Słucham?
Ben, czy przeczytałeś moje przemówienie?
Generalnie bardzo dobre.
Ale sądzę, panie prezydencie, że niebezpiecznie jest...
bawić się w półśrodki w takich czasach.
Ben, chodzi mi o to...
Rozumiem cię...
i wiem, jak trudno jest mówić rzeczy wprost.
Ale powiem ci, Bobby...
- Dzień dobry. - Dzień dobry. Jestem Riff z Tajnych Służb.
Oczywiście.
Chcesz powiedzieć, Ben,
- że nie powinienem kusić losu. - Absolutnie nie.
Zgadza się pan z Benem czy uważa pan, że powinniśmy stymulować wzrost poprzez...
doraźne zachęty?
Dopóki korzenie są w dobrym stanie,
wszystko jest dobrze.
I będzie dobrze...
w ogrodzie.
- W ogrodzie? - Tak.
Wzrost w ogrodzie podlega porom roku.
Najpierw jest wiosna i lato,
ale potem przychodzą...
jesień i zima.
A potem znów wiosna i lato.
- Wiosna i lato? - Tak.
- Jesień i zima? - Tak.
Myślę, że nasz przenikliwy młody przyjaciel chce powiedzieć,
że cieszy nas nieuchronny...
cykl pór roku w przyrodzie,
ale martwią nas cykliczne zmiany w gospodarce.
Tak.
Wiosna przyniesie wzrost.
Muszę przyznać, że tak świeżej i optymistycznej opinii...
nie słyszałem od dawna.
Podziwiam pański zdrowy rozsądek.
Tego właśnie brakuje nam na Kapitolu.
Muszę już iść.
- Ta wizyta była bardzo pożyteczna. - Faktycznie.
Dziękuję, Ben, za twój czas i twoje przemyślenia.
Drobnostka.
Dziękuję, że odwiedziłeś umierającego.
Nie chcę tego słuchać.
Posłuchaj swojego przyjaciela Chaunceya.
Trzeba myśleć o życiu.
Właśnie, panie prezydencie.
Dbaj o siebie, Ben.
Ty też dbaj o siebie, Bobby.
Chauncey.
Bobby.
Prezydent to porządny facet, prawda?
Tak. Cieszę się, że przyjechał.
Kaufman, potrzebuję informacji o przeszłości Chaunceya O'Grodnika.
- Tak jest, O'Grodnik. - Chcę to mieć jeszcze dzisiaj.
Nie ma problemu, szefie.
Wiesz,
nie bawisz się słowami,
żeby się chronić.
Mówisz wprost.
Pamiętasz, co mówiłem ci wczoraj wieczorem?
- Nie. - Na pewno pamiętasz.
Mój plan wsparcia finansowego dla biznesmenów.
Myślę, że idealnie nadajesz się do kierowania taką instytucją.
Rozumiem.
Wiem, że nie działasz pochopnie,
więc nie spiesz się z podjęciem decyzji.
Dziękuję.
Teraz muszę cię przeprosić.
Jestem bardzo zmęczony.
Przykro mi, że jesteś taki chory.
Mamy tu 60 000 cebulek tulipanów.
Wyglądają cudownie, gdy kwitną.
Oczywiście najbardziej lubię róże.
Mamy 20 000 krzewów róż.
A tutaj co rok sadzimy coś nowego.
Nie postanowiłam jeszcze, co posadzimy w tym roku.
A to domek ogrodnika.
Tu jest szklarnia.
Lubię patrzeć, jak rosną młode rośliny.
- Są cudowne, prawda? - Tak.
Młode rośliny rosną znacznie lepiej, gdy się im pomaga.
Wiesz,
Ben powiedział mi, że zrobiłeś dziś wrażenie na prezydencie.
Wczoraj wieczorem wspomniałeś o staruszku, który zmarł.
Pewnie byliście bardzo blisko.
Tak.
Przykro mi.
Wspomniałeś też, że Louise odeszła.
Była ci bliska?
Tak, bardzo lubiłem Louise.
Była jego służącą.
- Jego służącą. - Tak.
Rozumiem.
Ależ jestem głupia. Myślałam, że może to ktoś,
w kim byłeś zakochany, albo twoja siostra.
Nie.
Przynosiła mi posiłki.
Była dla mnie bardzo dobra.
W spotkaniu wziął udział Chauncey O'Grodnik, przyjaciel i doradca pana Randa.
Potrzeba nam takiej postawy wobec ojczyzny jak ta, którą prezentuje pan O'Grodnik.
Pan O'Grodnik, człowiek o wielkiej intuicji, powiedział:
"Dopóki korzenie przemysłu mocno tkwią w narodowej glebie,
"gospodarka będzie rozkwitać".
- Co się dzieje? - Doktorze.
Decoral. Pięć miligramów.
Wiem, że wielu z was...
Podnieś ręce do góry.
Lepiej wyjdź, Eve.
- Nic mu nie będzie? - Nic.
Jesteśmy przy tobie, Ben.
Chodź, Chauncey.
Postanowiłem jednak, że nie będzie półśrodków.
Przemyślę więc swoje stanowisko i znajdę inne rozwiązanie.
I z zadowoleniem usłyszą panowie,
że założyciel i przewodniczący tej instytucji,
pan Benjamin Turnbull Rand, zgadza się ze mną w tej sprawie,
przynajmniej ten jeden raz.
Panowie, nie bójmy się nieuchronnych burz i przymrozków jesieni i zimy.
Wyglądajmy bujnego wzrostu na wiosnę.
Wyczekujmy na plony lata.
Tak jak w ogrodzie, nauczmy się akceptować...
i doceniać czas, gdy drzewa są nagie,
jak również porę zbioru owoców.
Jestem bardzo wdzięczna, że jesteś tu z nami.
Ja też, Eve.
Dla Bena to był męczący dzień.
Odpoczywa teraz i nie ma powodów do niepokoju.
Telefon do pana.
Telefon?
Tak. Dzwoni Sidney Courtney, redaktor działu finansowego "Washington Post."
Zechce pan odebrać?
Tak.
U mnie w biurze.
Idź, dam sobie radę.
Tak, dasz sobie radę.
To taki dobry i wrażliwy człowiek.
Nie sądzisz?
- Nie ma go tam. - Nie ma go?
Panie Courtney, jest pan tam?
Jest.
Gdzie? Tam czy tu?
Jest na obu liniach.
Jest pan tam?
Tak, jestem tu.
Witam, panie O'Grodnik.
Widziałem dzisiejsze przemówienie prezydenta w Instytucie Finansowym.
Czy zechciałby pan skomentować...
spotkanie pańskie i pana Randa z prezydentem?
Tak. Miło było spotkać się...
z prezydentem.
Chcielibyśmy poznać jakieś fakty.
Na przykład, co dokładnie łączy pana...
z Amerykańską Korporacją Finansową?
O to powinien pan zapytać pana Randa.
Tak, ale pan Rand jest chory, więc ośmielam się pytać pana.
Co? Proszę powtórzyć.
Powiedziałem, że ponieważ pan Rand jest chory, ośmielam się pytać pana.
Tak, ośmiela się pan.
Powinien pan zapytać o to pana Randa.
Oczywiście.
Tylko jedno krótkie pytanie, panie O'Grodnik...
Zaczeka pan chwilę?
Dzwoni producent programu The Gary Burns Show.
Tak, widziałem ten program.
Oczywiście. Chcą, żeby wystąpił pan w nim dziś wieczorem.
Miał być wiceprezydent, ale musiał odwołać występ.
Pytają, czy byłby pan zainteresowany.
Tak. Byłem już w telewizji.
Świetnie.
Halo, panie Hull? Pan O'Grodnik zgodził się wystąpić w programie.
Był już w telewizji.
Tak. Program zostanie nagrany, a potem wyemitowany o 22:00,
ale musi pan przyjechać...
Jak to, nie ma przeszłości? To niemożliwe.
Cytowałem go w krajowej telewizji. To bardzo znany człowiek.
Zdajemy sobie z tego sprawę, ale...
To przyjaciel i doradca Benjamina Randa.
Na litość boską, mamy całe tomy informacji o Randzie.
Skontaktuję się z panem Randem, gdy...
Nie chcę niepokoić Bena.
Mamy inne sposoby zbierania informacji niż fatygowanie umierającego.
Wykorzystaj wszystkie potrzebne agencje, by zdobyć dossier O'Grodnika.
Ma to być na moim biurku jutro o 7:00.
- Muszę się odlać. - Jasne, szefie.
Oczywiście pańska opinia wiele znaczy w kręgach finansowych.
Ale uwagę Gary'ego zwróciła trzeźwość pańskich poglądów.
Rozumiem.
Czy zdaje pan sobie sprawę, że będzie dziś pana oglądać więcej osób,
niż obejrzało wszystkie przedstawienia teatralne w ciągu ostatnich 40 lat?
- Tak? - Tak.
Dlaczego?
Do diabła, nie wiem.
To dobrze.
- Tędy. - Dziękuję.
O'Grodnik jest lakoniczny. Nie odkrywa kart...
i plotka głosi, że jest głównym kandydatem...
do zarządu Amerykańskiej Korporacji Finansowej.
Kinney, czego się o nim dowiedziałaś?
Niczego.
Daruj sobie żarty.
Wiem, że to absurdalne, ale nie ma żadnych informacji o O'Grodniku.
Nie mamy o nim żadnych danych.
Zero.
Połóż ręce na tej poduszce.
Najpierw musisz przełożyć głowę przez ten otwór.
Włóż głowę w otwór.
Dobrze. Teraz rozprostuj nogi, napręż ciało...
Pomyślałem, że może pan tego potrzebować. Pod tymi światłami jest bardzo gorąco.
Dziękuję. Chce mi się pić.
Kiedy Gary będzie chciał panu przerwać albo zadać pytanie,
dotknie lewym palcem wskazującym do lewej brwi. Dobrze?
- Rozumiem. - Świetnie.
- Dziękuję. - Bardzo proszę.
- Siostra Teresa zrobiła makijaż Benowi. - Naprawdę?
- Udał się jej? - Tak, wyglądał tak jak to.
- Czas na pana. - Tak?
- Gary na pana czeka. - Tak.
- Powodzenia. - Powodzenia.
Tędy.
Cieszymy się, że nas pan odwiedził, panie O'Grodnik.
Witaj, Gary.
To panna Annie Lawson. Pan Chauncey O'Grodnik.
- Witam pana. - Dzień dobry.
Chciałbym bardzo podziękować za przyjęcie tego nagłego zaproszenia...
i wystąpienie zamiast wiceprezydenta.
Tak.
To zaskakujące, że człowiek taki jak pan,
współpracujący tak blisko z prezydentem,
zdołał pozostać stosunkowo mało znany.
Tak, to zaskakujące.
Oczywiście.
Od tej pory pańska anonimowość będzie pewnie należeć do przeszłości.
To dobrze.
Rozumiem, że skoro prezydent cytował pana,
podziela pan jego pogląd na gospodarkę.
Który pogląd?
Prezydent porównał gospodarkę naszego kraju do ogrodu i stwierdził,
że po okresie zastoju przyjdzie wzrost.
Tak.
Wszystko...
może...
rosnąć bujnie.
Jest też wiele miejsca...
dla nowych drzew i kwiatów...
wszelkich odmian.
Twierdzi więc pan,
że to jakby naturalny cykl przemian w ogrodzie.
Tak.
Ogród potrzebuje wiele troski i miłości.
I jeśli da mu się...
wiele miłości, wszystko rozkwita.
Ale wpierw część musi obumrzeć.
Niektóre drzewa usychają...
- To ten ogrodnik. - Tak. Chauncey O'Grodnik.
Nie, to naprawdę ogrodnik.
Tylko tak mówi. Myślę, że jest kapitalny.
To bardzo ciekawe, ale co z porami nieurodzaju?
Czy kraj nie potrzebuje kogoś,
kto mógłby przeprowadzić go przez okresy kryzysu?
Przywódcy, który umiałby poprowadzić nas w czas urodzaju i posuchy?
- Tak. - Ten drań naprawdę tak myśli.
Tak.
Potrzebujemy bardzo dobrego ogrodnika.
I zgadzam się z prezydentem,
że ogród potrzebuje wiele troski.
Bo to dobry ogród.
Drzewa w nim są zdrowe...
Zdaję sobie sprawę, że może to być trudne pytanie,
ale czy sądzi pan, że mamy teraz,
mówiąc pańskimi słowami,
dobrego ogrodnika?
Jezu!
Tak, niektóre rośliny...
rosną lepiej w słońcu,
inne zaś wolą cień.
Mamy chyba sporo do zrobienia w tym ogrodzie.
Na pewno.
Widać, że Ameryka to kraj białych.
Wychowałam tego chłopaka od małego...
i wiem, że nie umie czytać ani pisać.
Nie.
Nie miał za grosz rozumu.
W głowie sama sieczka.
Pokrzywdzony przez Boga i głupi jak but.
Spójrz na niego teraz.
W Ameryce wystarczy być białym,
żeby dostać, co się chce.
Bzdury!
Jakim ogrodnikiem byłby pan, panie O'Grodnik?
- Jestem poważnym ogrodnikiem. - Jestem tego pewien, panie O'Grodnik.
Nadzwyczajne.
Ty też go lubisz, prawda?
To dobrze.
Mogę wziąć pański płaszcz, panie O'Grodnik?
Brawo. Wyśmienicie!
Dobrze, Sally, spotkamy się za 20 minut.
Dobrze.
To nie potrwa długo. Muszę porozmawiać z nią o tym ogrodniku.
Dobranoc.
- Posłuchaj, Joanno... - Powiedziałam, dobranoc.
Jutro wieczorem...
wdowa po senatorze Rowleyu...
wydaje przyjęcie dla sowieckiego ambasadora.
Oczywiście Robert nie pozwoli mi tam pójść.
Wyświadczyłbyś mi zatem wielką przysługę,
gdybyś poszedł za mnie i towarzyszył Eve.
Tak, Ben.
Z przyjemnością będę towarzyszył Eve.
Razem wywołacie sporą sensację.
Już słyszę te plotki.
Umiesz zachowywać się naturalnie.
To wielki talent, mój chłopcze.
Mam nadzieję, że słuchał tego cały kraj.
Cały kraj.
Kochanie, co się dzieje?
Nie mogę.
Po prostu teraz nie mogę.
Przykro mi, najdroższy. Ja tylko...
Po prostu nie mogę.
Naszykujemy ci coś z rzeczy Bena. Sophie nalega na czarny krawat.
Rozumiem.
- Chauncey? - Tak?
Nie mam wielu przyjaciół.
A przyjaciele Bena są...
sporo starsi ode mnie.
Sporo.
Dobranoc.
Był sprytny, mówił jak do dziesięciolatków, a ludzie to rozumieją.
Tak? Nie rozumiem, dlaczego był w domu Jenningsa.
Co knuł, wyprowadzając nas w pole?
Co robił? l dlaczego?
Kto wie? Może rząd ma z tym coś wspólnego.
Wiesz,
zrobił ze mnie głupca.
- A wiesz, co to znaczy? - Nie.
Moje nadzieje na karierę polityczną diabli wzięli.
Jezu, myśl, że do końca życia będę prawnikiem...
Cóż...
jest naprawdę przygnębiająca. Chryste,
prawie zapomniałem. Johanna zaczyna domyślać się, że coś nas łączy.
Sid, bądź rozsądny. Byłam wszędzie.
- Nie ma już gdzie szukać. - Spróbuj jeszcze raz.
Jasne, spróbuj jeszcze raz. Gdzie? Nie ma nic.
Jakby O'Grodnik w ogóle nie istniał.
Spróbuj jeszcze raz.
Sid, to na nic.
Powiedziałem, spróbuj jeszcze raz.
Wypchaj się. Sam spróbuj. Ja się poddaję.
- Dzień dobry. - Dzień dobry, panie prezydencie.
- Nie znaleźliśmy nic... - Nie o to prosiłem.
Sprzed zjawienia się pana O'Grodnika u Randów.
Te informacje sięgają półtora dnia wstecz.
- Oczekuję standardowych akt. - Tak jest, szefie.
Gdzie one są?
Tak jest, szefie.
Kaufman, co ty gadasz, do diabła?
FBI ma pewne dane, ale nie mają one związku.
- Chciałbym je poznać. - Tak jest.
Jego garnitury...
uszył nowojorski krawiec...
w roku 1928.
Krawiec ten splajtował w roku 1933, a potem...
odebrał sobie życie.
Jego bielizna wykonana jest z najlepszej tkaniny.
Jej wytwórnia spłonęła doszczętnie w roku 1948.
Nie nosi żadnego dowodu tożsamości.
Nie ma prawa jazdy, portfela, kart kredytowych.
Komputery przeanalizowały jego...
- Panno Davies. - Wymowę.
Poproszę dziś o jajka gotowane.
Nie umiały jednak określić jego pochodzenia etnicznego.
Proszę wejść.
Czytałeś gazety?
Nie czytam gazet.
Przedstawiono cię jako architekta wczorajszego przemówienia prezydenta.
A twoje komentarze z programu w telewizji przytaczane są obok słów prezydenta.
Bardzo lubię prezydenta. To miły człowiek.
Ty też jesteś bardzo miły.
Witaj, sąsiedzie. Ktoś czeka pod drzwiami.
Zobaczmy, kim jest ta osoba. To pan McFeeland.
Nie przeszkadza ci, że jestem tu...
w tym?
Nie.
Lubię, kiedy tu jesteś.
Lubisz?
Chciałbym zaśpiewać o czymś niezwykłym.
To coś dla ciebie.
Dziękuję.
Jestem ci wdzięczna.
Jeszcze trochę,
a całkiem bym się zapomniała.
Zapomniałabym się. Wiesz o tym, prawda?
Ale ty jesteś taki silny,
że mogę ci zaufać.
Cieszę się, że się nie zapomniałaś.
Dawno temu ludzie nie mieli telewizji,
ale lubili patrzeć na ciekawe obrazki.
Wkładali takie obrazki...
- Dziękuję. - Do specjalnej przeglądarki.
I uważnie im się przyglądali. Pokażę wam jeszcze jeden.
Wyglądały jak kartki.
Jak kartki pocztowe.
Ale to fotografie. Przyjrzyjcie się im uważnie.
Ciekawe jest to, że są dwie.
Pierwsza. Druga.
I wyglądają bardzo podobnie.
Pokażę ci jeszcze jedną.
Proszę z panem Thomasem Franklinem.
Czy pan Franklin tam jest?
Oczywiście. Mówi doktor Robert Allenby.
Może pani przekazać panu Franklinowi, że chciałbym z nim porozmawiać?
Chodzi o Chaunceya O'Grodnika.
Jak zareagował pan na komentarz do przemówienia prezydenta w "Washington Post"?
Nie czytałem go.
- Ale musiał pan przynajmniej rzucić okiem. - Nie rzuciłem okiem.
"New York Times" napisał o pańskiej "szczególnej odmianie optymizmu".
- Jak pan na to zareagował? - Nie wiem, co to znaczy.
Przepraszam, że naciskam, ale bardzo chciałabym wiedzieć,
które gazety pan czyta.
Nie czytam gazet. Oglądam telewizję.
Uważa pan więc, że telewizja lepiej relacjonuje wydarzenia...
niż prasa?
Lubię oglądać telewizję.
Dziękuję.
Bardzo proszę.
Niewielu ludzi z kręgów publicznych ma odwagę nie czytać gazet.
Nie spotkałam jeszcze nikogo na tyle śmiałego, by się do tego przyznać.
Nigdy nie widziałam, by ktoś radził sobie z prasą tak jak ty.
Jesteś taki chłodny i obojętny.
Dziękuję.
- Jak się masz? - Świetnie. A ty?
Bardzo dobrze. Poznaj Chaunceya O'Grodnika.
Witaj, Władimirze.
A to pani Skrapinow.
- Natasza. - Witaj, Nataszo.
- Miło mi cię poznać. - Wzajemnie.
Musicie usiąść z nami, przyjaciele. Mamy wiele spraw do omówienia.
Zgadzam się.
Dajmy mężczyznom porozmawiać. Możemy was na chwilę przeprosić?
Z przykrością zrzekniemy się waszego towarzystwa.
Ja też się zrzeknę.
Tak. Pogawędźcie sobie.
Czy nie powinniśmy spotykać się częściej, by wymienić poglądy?
To ciągle jeszcze plotka, Lyman.
- Ale coś wisi w powietrzu. - Rzekłbym, że coś dużego.
Więc które akta zniszczono? Te z CIA czy te z FBI?
Nie wiem.
Może się okazać, przyjacielu, że nie dzieli nas tak wiele.
Niewiele.
Nie dzieli nas wiele.
Nasze krzesła niemal się stykają.
Brawo.
Nasze stołki rzeczywiście niemal się stykają.
I chcemy na nich pozostać, prawda?
Nie chcemy, by ktoś nam je wyrwał, prawda?
Bo jeśli upadnie jeden, upadnie i drugi.
A potem bum-bum i bum-bum.
Co takiego w jego przeszłości próbują ukryć?
Przestępstwo? Przynależność do organizacji wywrotowych?
Może homoseksualizm.
Powiedział mi, że mieszka tam od dziecka...
i pracuje jako ogrodnik.
Pokazał nam pokój w garażu, gdzie, jak twierdził, mieszka,
oczywiście nie uwierzyłem mu, ale po co ta komedia?
Powiedz mi,
czy podobają ci się bajki Kryłowa?
Pytam o to, bo masz w sobie...
coś z tych bajek.
Tak sądzisz?
Myślę, że znasz Kryłowa.
Więc znasz Kryłowa w oryginale, prawda?
Muszę przyznać, że od początku to podejrzewałem.
Przepraszam, możesz powtórzyć swoje nazwisko?
Szczypta amerykańskiego humoru.
Władimir Skrapinow.
To bardzo ładne nazwisko.
A ty, Chauncey O'Grodnik.
Musiał mieć istotne powiązania finansowe...
ze zmarłym.
- Z kim? - Z panem Jenningsem.
Założę się, że nasza firma nie ma w dokumentach śladu tych transakcji.
Rosyjski ambasador jadł ci z ręki. Wiesz o tym?
Nie wiedziałam, że mówisz po rosyjsku. To niesamowite.
Rosyjski jest dziś niezwykle przydatny.
- Zna pan biegle także inne języki? - On jest taki skromny, ambasadorze Gaufridi.
Nigdy nie rozgłasza swoich osiągnięć.
Może powinieneś kogoś się poradzić, kochanie.
Nie.
To by nic nie dało.
Witaj, Ronaldzie. Jak się masz?
- Świetnie. - To dobrze. Ja też mam się świetnie.
- To dobrze. - Tak. Mamy się świetnie.
Tak, świetnie.
Zastanawiałem się, czy rozważyłby pan napisanie dla nas książki.
Coś na temat pańskiej filozofii politycznej. Co pan na to?
- Nie umiem pisać. - Oczywiście. Kto dziś to potrafi?
Trudno mi napisać kartkę do moich dzieci.
Możemy zaoferować panu sześciocyfrową zaliczkę.
Zapewnię najlepszego pisarza, redaktorów...
- Nie umiem czytać. - Oczywiście.
Nikt nie ma na to czasu.
Rzucamy tylko okiem, oglądamy telewizję.
Lubię oglądać telewizję.
Na pewno. Nikt nie czyta.
Jest bardzo, bardzo seksowny.
Nie zostawiaj mnie z nim sam na sam.
Mówił pan, że pokazał panu swój ogród.
Powiedział, że jest jego. Oprowadził nas po nim.
Rozumiem.
Panie Franklin, muszę poprosić pana i panią Hayes...
o zachowanie w tajemnicy tego wydarzenia z panem O'Grodnikiem.
Nie wiadomo, w co był tam zamieszany.
To mogła być sprawa absolutnie poufna.
- Proszę, ani słowa. - Oczywiście, panie doktorze. Rozumiem.
Świetnie.
- Bardzo dziękuję. - Cieszę się, że mogę pomóc.
Słyszałem, że zna osiem języków.
A do tego skończył prawo i medycynę.
Czy to prawda, Eve?
Nie wiem, panie senatorze, ale nie zdziwiłoby mnie to.
Jest bardzo atrakcyjny.
Prawda?
Nigdy nie spotkałem w Waszyngtonie kogoś takiego jak pan.
Mieszkam tu całe moje życie.
Naprawdę?
A gdzie pan był całe moje życie?
Niech pan powie, panie O'Grodnik,
czy uprawiał pan seks z mężczyzną?
Nie. Raczej nie.
Moglibyśmy zaraz iść na górę.
Czy na górze jest telewizor?
Lubię oglądać.
Lubi pan oglądać?
Tak.
Niech pan poczeka. Pójdę po Warrena.
To przeze mnie?
- Zrobiłam coś nie tak? - Nie, kochanie, to nie...
Nie, to...
To nie przez ciebie.
Gdy byłeś senatorem, nigdy się to nie zdarzyło.
Nie o to chodzi, tylko...
- O co chodzi, Kaufman? - CIA albo FBI...
- "zniszczyło akta O'Grodnika." - Co? Dlaczego?
- Ani jedni, ani drudzy nie przyznają się do tego. - Dobrze.
Sprowadź Baldwina i Honeycutta. Zaraz przyjdę.
Czuję, że jestem blisko ciebie.
Czuję się bezpieczna.
Ben rozumie moje uczucia do ciebie i akceptuje je.
Ben jest bardzo mądry.
Albo, po trzecie, jego akta zostały zniszczone.
- Oczekuję odpowiedzi. - O'Grodnik nie jest agentem obcego wywiadu.
Rozpracowuje go teraz 16 krajów.
Rozumiem.
A trzecie pytanie?
Czy można wymazać wszelkie ślady po człowieku?
To mało prawdopodobne.
Chłopcy z FBI uważają,
że czegoś takiego mógłby dokonać...
tylko były pracownik Biura.
To nie całkiem prawda, Grover.
A co sądzą chłopcy z wywiadu?
Nie wiedzą, panie prezydencie...
Bardzo trudno mi jest...
powiedzieć ci dobranoc.
Bardzo ciężko...
jest mi cię zostawić.
Mnie też jest ciężko.
Nie.
Sprzedaj wszystkie 750 000 akcji...
CCT.
Zobaczmy.
Sprzedaj milion akcji Inland Oil.
Pani Aubrey...
ma przekazać 30 000 akcji Standardu...
na twoje konto.
To dla ciebie.
Załatwiam ostatnie sprawy.
Pozbywam się ciężaru,
by Eve nie musiała się z tym borykać.
Chciałbym porozmawiać z tobą o Chaunceyu.
Wiesz,
on ma w sobie coś,
co wzbudza zaufanie.
Dobrze się przy nim czuję.
Odkąd tu jest,
myśl o śmierci...
jest dla mnie lżejsza.
Nie mogłam tego wytrzymać.
Co się stało?
Coś nie tak?
O co chodzi?
Nie wiem, co lubisz. Przepraszam.
Lubię patrzeć.
Co to znaczy, że lubisz patrzeć?
Lubię patrzeć.
To znaczy,
że chciałbyś patrzyć na mnie,
jak to robię.
To bardzo dobre.
Nie, dziękuję. Nie biorę tego do ust.
Może więc cygaro?
Wezmę jedno. Dziękuję.
Bardzo dziękuję.
- Usiądź, Rico. - Dzięki.
Posłuchaj, Rico,
będę do ciebie mówił, ale ty nie usłyszysz ani słowa, rozumiesz?
To poufne i jeśli się wydostanie, ktoś może pożałować.
Znasz mnie.
Dobra. Posłuchaj. Pete Montana jest skończony.
- A ja myślałem, że to taka gruba ryba. - Jest skończony.
Przypuśćmy, że chcę ci powiedzieć, że teraz ty jesteś Pete'em Montaną.
Że masz dołączyć jego teren do swojego.
Zgodziłbyś się?
Przede wszystkim musisz wiedzieć, kochanie,
że jestem trochę wstydliwa.
Dobra, umowa stoi.
Wiele dla ciebie robię, Rico. Kiedy cię tam umieszczę,
- oczekuję, że się odwdzięczysz. - Jasne.
Piję więc za nowego szefa Północnej Dzielnicy.
Dziękuję.
Świetnie pan wygląda, szefie.
Okropne uczucie.
Nikogo z nas nie zaproszono do Dużego.
I tylko Pete Montana przychodził bez zaproszenia.
Oszalałeś, jeśli myślisz, że będę w tym chodził.
Świetnie pan wygląda, szefie.
- Witaj, Duży. - Witaj, Rico.
Wystroiłeś się dziś, nie?
Następne ćwiczenie polega na...
odkrywaniu, a odkrywać trzeba powoli.
Uklęknijcie i unieście ciężar,
ale róbcie to powoli. Proszę nie skakać.
Dokąd idziesz?
Nie bójcie się tego. Pamiętajcie, że możecie się przewrócić.
Każ jej przyjść. Zakładam linię tętniczą.
Nie.
Żadnych zastrzyków.
Już dosyć.
Niedobrze.
Wiem.
Rozbudzasz moje żądze,
wrze we mnie pożądanie.
A kiedy patrzysz na mnie, na moją namiętność,
pożądanie się rozpływa.
Wyzwalasz mnie.
Odkrywam się przed sobą, jestem wilgotna...
i oczyszczona.
Pan Rand chce się z panem widzieć.
Ja też chcę zobaczyć Bena.
Tak, Ben?
Umrzesz teraz?
Myślę,
że pochylę...
róg obfitości...
przed rogiem Gabriela.
Podaj mi rękę.
Chcę poczuć twoją siłę.
Mam nadzieję, że zostaniesz tu...
z Eve.
Zaopiekuj się nią.
Zależy jej na tobie.
Doglądaj...
jej.
Ona jest delikatnym kwiatem.
Kwiatem.
Tak.
Jest...
tyle do zrobienia.
Rozmawiałem z moimi współpracownikami.
Chętnie,
bardzo chętnie cię poznają.
Powiedz Eve...
Odszedł.
Tak, wiem.
Widziałem to już.
Tak się dzieje ze starymi ludźmi.
Odejdziesz teraz?
Tak, za dzień czy dwa.
Tak.
Eve zostanie.
Powiedziała, że nie zamknie domu.
Bardzo zaprzyjaźniłeś się z Eve, prawda,
Chance?
Tak.
Bardzo kocham Eve.
I naprawdę jesteś ogrodnikiem, prawda?
Jestem...
ogrodnikiem.
Pójdę powiedzieć Eve o Benie.
Rozumiem.
Wiem, że Ben powiedział: "Nie róbcie wielkiej ceremonii".
I nie chcę sprzeciwiać się jego życzeniu,
ale uznałem, że dobrze będzie, podczas gdy przyjaciele niosą Bena...
na miejsce ostatniego spoczynku,
przeczytać kilka jego myśli.
"Ci, którzy są na zasiłku, nie są mi potrzebni...
"i nie mam do nich cierpliwości.
"Ale jeśli mam być uczciwy,
"muszę przyznać, że ja też nie jestem im potrzebny.
"Nie żałuję sporów politycznych z ludźmi, których szanuję.
"Żałuję jednak,
"że nasze poglądy...
"oddzielały nas od siebie".
Tak, zgadzam się. Ale on jest taki nudny. Może Max?
- On nigdy nie wygra wyborów. - Racja.
Ludzi w tym kraju trzeba obudzić.
A Lawson? Jest charyzmatyczny, porywający.
Zbyt porywający. Jeśli zaczną wyciągać...
Panowie, czas ucieka. Musimy podjąć decyzję.
"Słowo 'pan' słyszałem...
"częściej...
"niż słowo 'przyjaciel'.
"Ale przypuszczam,
"że bogactwo jest wynagradzane inaczej.
"Spotykałem królów.
"Podczas takich narad...
"ukrywałem dziwaczne myśli: czy pokonałbym go w biegach?
"Czy rzuciłbym piłką dalej niż on?
"Bez względu na pozory, wszyscy jesteśmy dziećmi".
A Chauncey O'Grodnik?
Co o nim wiemy? Absolutnie nic.
Nie mamy pojęcia o jego przeszłości.
Racja. To może być zaleta. Przeszłość jest kulą u nogi.
Historia człowieka staje się bagnem i domaga się zbadania.
Jak dotąd nie powiedział nic, co można by użyć przeciwko niemu.
A listy i telefony od telewidzów po jego występie w "Burns Show..."
były tak liczne jak nigdy przedtem.
I?
I 95 procent popierało go.
Jestem otwarty na ten pomysł.
Byłoby szaleństwem popierać obecnego prezydenta na kolejną kadencję.
Dlatego zgadzam się z ostatnim życzeniem Bena.
"Urodziłem się w skrajnym bogactwie.
"Wiele bezsennych nocy spędziłem,
"rozmyślając o skrajnej nędzy.
"Żyłem intensywnie,
"często lękałem się,
"otaczali mnie mali ludzie, którzy zapomnieli, że przychodzimy nadzy...
"i nadzy odchodzimy,
"a żaden księgowy nie nagnie rachunków naszego życia na naszą korzyść".
Uważam, panowie, że jeśli chcemy znaleźć wsparcie w prezydenturze,
naszą jedyną szansą jest Chauncey O'Grodnik.
"Kiedy byłem mały, mówiono mi,
"że Bóg uczynił nas na swoje podobieństwo.
"Wtedy postanowiłem produkować lustra.
"Bezpieczeństwo.
"Spokój.
"Zasłużony odpoczynek.
"Cele, do których dążyłem,
"wkrótce się spełnią.
"Życie...
"to stan umysłu".
Rozumiem.
Słyszycie to?
Jaka to była wiadomość, panie O'Grodnik?
"Posłuchaj, białasie..."
Przepraszam, kontynuujemy.
Dobrze.
Gotowe.
Jaka to była wiadomość, panie O'Grodnik?
"Posłuchaj, białasie.
"Powiedz Raphaelowi,
"że nie będę słuchał bzdur"
Przepraszam.
"Że nie będę słuchał bzdur...
"od jakiegoś posłańca.
"Powiedz temu dupkowi, że jeśli..."
Widziałeś, że idę...
"Tak, powiedz temu dupkowi..."
Klaps.
"Nie będę słuchał bzdur...
"od jakiegoś zasrańca".
Posłańca. Zasrańca. Co ja powiedziałem?
Przepraszam.
"od żadnego posłańca.
"Powiedz temu dupkowi,
"że jeśli chce mi coś powiedzieć,
"niech sam przyjdzie".
Prawie.
Jaka to była wiadomość, panie O'Grodnik?
Jest dość długa,
ale postaram się przypomnieć ją sobie.
"Posłuchaj, białasie.
"Powiedz Raphaelowi,
"że nie będę słuchał bzdur...
"od jakiegoś posłańca.
"Powiedz temu dupkowi,
"że jeśli chce mi coś powiedzieć,
"niech sam przyjdzie".
Potem powiedział,
że mam spadać, zanim potnie mi tyłek.